圣传真道网 › 论坛 › 【圣学复苏】 › 【真经正典】 › 鲁白第六册17本 第二十二章 朝觐(哈志)章1 › 回复 #478622
道长赛尔迪(الشيخ سعدى قدس سره)说:
طرب نوجوان ز پير مجوى … كه دكر نايد آب رفته بجوى
你从老人上不要再妄想青春欢乐,
流水悄然而逝,不再回到江河。
زرع را چون رسيد وقت درو … نخرامد چنانكه سبزه نو
庄稼如果到了收割时节,
它不能像幼苗那样摇摆。
道长赛尔迪(الشيخ سعدى قدس سره)又说:
چو دوران عمر از جهل در كذشت … مزن دست و پاكاب از سر كذشت
一个人已经到了四十的年龄,
就不应再挣扎,如同大水没顶!
بسبزى كجا تازه كردد دلم … كه سبزى نخواهد دميد از گلم
哪里绿翠把我的心转成新鲜的呢?
绿翠不想显露在我坟头吗?
تفرج كنان در هوا وهوس … كذشتيم بر خاك بسيار كس
我们曾经也经过许多人的坟墓,
在私意和任性中消遣。
كسانى كه ديكر بغيب اندرند … بيايند وبر خاك ما بگذرند
如今不知从何处走来一批新人,
他们也会迈着大步走过我们的新坟。
دريغا كه فصل جوانى كذشت … بلهو ولعب زندكانى كذشت
可惜少年时光飞逝过,
以戏弄玩耍虚度了一生。
چهـ خوش كفت با كودك آموزگار … كه كارى نكرديم وشد روزكار
老师对少年人说的真好:
“我已无作无为枉废了时光,你当以此为鉴。”